[Bookstore]

De besluitvorming rond drugs in de Europese Unie

Subtitle

Author: Tim Boekhout van Solinge
Pages: 191
Language: Dutch
Date: 2000
ISBN 90 5330 285 9
Price: € 20

Handleiding

De hoofdstukken van deze studie vormen weliswaar een geheel, maar de studie is zo opgebouwd dat de hoofdstukken ook afzonderlijk zijn te lezen. Dit kan er toe leiden dat men bij lezing soms herhalingen aantreft. Op de lezer die reeds enigszins vertrouwd is met de EU-structuren zal dit wellicht als overbodig overkomen, maar voor de lezer voor wie de EU nog vooral een labyrint is, kunnen dit soort doublures nuttig zijn.

Deze studie is te plaatsen in een breder kader van studies naar internationale drugscontrole, een beleidsterrein dat sinds het begin van de eeuw wordt gedomineerd door de VS. De EU is uitgegroeid tot de belangrijkste internationale organisatie in Europa, en zelfs een van de belangrijkste in de wereld. Het is te verwachten dat met de toenemende samenwerking op economisch, politiek en militair gebied haar invloed in de wereld in de toekomst nog groter wordt. Op het internationale toneel van drugscontrole is de EU sinds kort actief. Om de ontwikkelingen op dit beleidsterrein te kunnen volgen is het van belang inzicht te krijgen in de wijze waarop het drugsdossier wordt behandeld in en door de EU, een belangrijke nieuwe speler op dit gebied.

In hoofdstuk 1 zal kort worden ingegaan op de geschiedenis van internationale drugscontrole. Dit hoofdstuk is vooral van belang voor degenen die geïnteresseerd zijn in de ruimere, historische achtergrond van het huidige internationale beleid en de rol van de VS hierin. Ook gaat dit hoofdstuk in op de bijzondere rol die het drugsthema soms speelt in de politiek.

De bedoeling van hoofdstuk 2 over het institutionele kader van de EU is enige klaarheid te brengen in het ondoorzichtig landschap van de EU. Het idee is niet een compleet organisatorisch en bestuurlijk overzicht te geven van de EU —hier bestaan overzichtswerken voor— maar het is een poging enkele zaken helder op een rij te zetten. Maar weinig Europese burgers zijn (enigszins) op de hoogte van de basale aspecten van de ingewikkelde EU-structuur, zoals het bestaan van de drie pijlers en de rol van de verschillende organen, en dat terwijl de beslissingen die er worden genomen hen wèl aangaan. Mensen kennen de akkoorden van Maastricht, Amsterdam en Schengen van naam, maar slechts weinigen weten iets van de inhoud. Tevens beschrijft dit tweede hoofdstuk enige belangrijke initiatieven die de EU nam op drugsgebied vóór het Verdrag van Maastricht, zoals via het anti-drugscomité CELAD.

Hoofdstuk 3 is een meer inhoudelijk hoofdstuk. Het geeft een beschrijving van de rol en bevoegdheden van de drie organen Commissie, Raad, en Parlement en hun betrokkenheid bij het drugsdossier. Ook beschrijft dit hoofdstuk welke gremia binnen deze organen actief zijn op het drugsdossier. Verder beschrijft het de competentiestrijd op dit punt tussen de Commissie en Raad en wie het er nu werkelijk voor het zeggen heeft.

Hoofdstuk 4 over de besluitvorming rond de drugsproblematiek is waarschijnlijk het belangrijkste hoofdstuk. Het besteedt aandacht aan de vraag hoe drugs zo prominent op de agenda zijn gekomen en beschrijft de bureaucratische dynamiek die ervoor zorgt dat het onderwerp niet van de agenda verdwijnt. Daarnaast geeft dit hoofdstuk inhoudelijke informatie over de drugsproblematiek en plaatst deze in een breder maatschappelijk en politiek kader. Het beschrijft de gangbare wijze waarop binnen de EU-bureaucratie tegen het drugsprobleem wordt aangekeken en het geeft de beperkingen hiervan aan.

Na deze uitgebreide beschrijving en analyse van de agenda- en besluitvorming rond drugs, zal het kortere hoofdstuk 5 tenslotte beschrijven wat de EU —behalve er veel over te praten— voor concrete maatregelen heeft op drugsgebied. De EU bepaalt weliswaar niet het drugsbeleid zoals dat wordt gevoerd in de lidstaten, maar er worden in EU-verband wel in toenemende mate allerlei gezamenlijke afspraken gemaakt, zoals de zogenoemde gemeenschappelijke optredens: over de onderlinge aanpassing van wetgevingen en praktijken inzake drugs, en over het early warning-mechanisme voor nieuwe synthetische drugs. Ook wordt hier ingegaan op de verschillende actieplannen en strategieën die zijn geproduceerd door Commissie en Raad, waarvan echter niet altijd duidelijk is welke precieze status deze documenten hebben.